اشک میریزم که می خواهد

 با زنگ ساعت

 از خواب غفلت بیدار شود.

چرا وقتی قدم به ذهنم می گذاری،

 به عبارت

رعایت حجاب اسلامی در این مکان الزامی است،

در سردر ورودی، توجه نمی کنی!

چه انتظاری برای چشم چرانی

از مرد عصباني

لقب مادر جنده گرفت

 و رفت

كسي نيست براي پا در مياني

مانده ام بر سر دو راهي...

تنها راهي كه مي شناسم،

راه برگشت است.

فوت فتيش ما را بس

پ.ن :كسي حق نداره واسه اين پست نظر بده

   پر شده از آدمهای بی مصرفی که

                          دوستشون دارم