از عشقای جدیدش می گفت و خاستگاراش

قهوه ام رو هم می زنم...

توی چشمهاش نگاه میکنم

با تعجب می پرسه ناراحت شدی؟

لبخندی می زنم و با اطمینان می گم نه

ای کاش باور نکنه...

 میگه:
میدونستی خیلی با جنبه ای؟

لبخندی می زنم و دو باره قهوه ام رو هم میزنم

دوباره یادت زیر برف سردغرور مردانه ام

گم می شود

و طیغه ی وحشی بک اسپس

عاشقانه هایم را از صفحه ی وبلاگ پاک می کند